ေျပလြင္ျမင့္
ၿပံဳးစရာကာတြန္းေလးတစ္ကြက္ ေတြ႕ရတယ္။
တရားေရးဆိုတဲ့ တိုင္ႀကီးတစ္တိုင္ ကို ကေလာင္ရွည္ႀကီးထမ္းထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က စက္၀ိုင္းပတ္ပတ္ ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ပံု။ ကေလာင္ တစ္ေခ်ာင္းထမ္းၿပီး တရားစီရင္မႈကို ေစာင့္ၾကပ္ေနတဲ့ သေဘာထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီလူက “ထိရဲထိၾကည့္၊ ဟင္း၊ဟင္း” ဆိုၿပီး ႀကိမ္း၀ါးေနေသးတာ။ လင္းတ လိုလို ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ မွတ္ခ်က္ လည္းပါတယ္။ ““ဒီလို လူမ်ဳိးေတြ လည္း- ရွိေသးတယ္ေနာ္”” တဲ့။
တကယ့္ကို ကာတြန္းေလးက ခ်စ္ စရာ၊ ၿပံဳးစရာေလးပါပဲ။
အဲဒီေန႔မွာပဲ အမ်ဳိးသမီး တရား ေရးအရာရွိတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေျပာတယ္။
““အဲဒါ၊ ရွင့္ကိုေရးတာပဲျဖစ္မယ္၊ ရွင္တစ္ေယာက္ပဲ ကာကြယ္ခုခံေန တာမဟုတ္လား””
ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ တယ္။ ကာတြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကိုရည္ ရြယ္ၿပီး ေရးတယ္လို႔ေတာ့ျဖင့္ မထင္ ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္က သူမ,ေျပာ သလို ကာကြယ္ခုခံေနတာလား။ ကာ ကြယ္ခုခံဖို႔ လိုသလား။ ကာကြယ္ခုခံ ေနတာဆိုရင္ေကာ၊ ဘာအတြက္လဲ၊ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ လဲ။
တရားစီရင္ေရးဆိုတာ တစ္စံုတစ္ ေယာက္၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕က ကာကြယ္ ေပးဖို႔လိုအပ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါဘူး။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဥပေဒ မရွိရင္ တရားစီရင္ေရးဆိုတာမရွိဘူး။ တရားစီရင္ေရးဌာန၊ တရားစီရင္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းသည္ပင္လွ်င္ ဥပေဒျပ ႒ာန္းခ်က္အရ ေပၚေပါက္လာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားသူႀကီး၊ ဥပေဒအ ရာရွိ၊ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္၊ ရဲတပ္ဖြဲ႕ အစရွိ တဲ့သူေတြဟာ တရားစီရင္မႈမွာ အဓိ ကပါ၀င္တဲ့သူေတြပါပဲ။ အဓိကဇာတ္ ေကာင္ေတြပါပဲ။
တရားစီရင္မႈဆိုတာ တရားသူႀကီး တစ္ဦးတည္းနဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္အက်ဳံး ၀င္တဲ့ ကိစၥမဟုတ္တာ လူတိုင္းသိပါ တယ္။
အမႈအခင္းတစ္ခု ေပၚေပါက္လာ ရင္ ရဲတပ္ဖြဲ႕က စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈ ( investigate)လုပ္ရတယ္။ သက္ေသ၊ သက္ေသခံအရာ(၀တၳဳပစၥည္း)ေတြ နဲ႔ အမႈတည္ေဆာက္ရတယ္။ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္ေၾကာင္း အေထာက္အထား ရွိတဲ့ တရားခံကို ဖမ္းဆီးရတယ္။ သူ က်ဴးလြန္တဲ့ျပစ္မႈက တည္ဆဲဥပေဒ မ်ားအရ ဘယ္ပုဒ္မနဲ႔အက်ဳံး၀င္တယ္ (ဘယ္ျပစ္မႈနဲ႔ တရားစြဲတင္ရမယ္) ဆို တာကို သက္ဆုိင္္ရာဥပေဒအရာရွိထံ မွာ ဥပေဒအႀကံဉာဏ္ ေတာင္းခံရ တယ္။ ဥပေဒအႀကံျပဳခ်က္အရ တ ရား႐ံုးကို တရားစြဲဆိုတင္ပို႔ရတယ္။
တရားခံက ကၽြမ္းက်င္တဲ့ေရွ႕ေန ေရွ႕ရပ္ကို မိမိစိတ္တိုင္းက် ငွားရမ္း ၿပီး ခုခံေခ်ပခြင့္ရွိတယ္။ (ေသဒဏ္၊ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းဒဏ္က်ခံႏိုင္တဲ့ ျပစ္မႈမ်ဳိးနဲ႔ တရားစြဲခံရတဲ့တရားခံက ေရွ႕ေနမငွားႏိုင္ပါဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ သူ႕အတြက္ အမႈလိုက္ပါေဆာင္ရြက္ ေပးမယ့္ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္ေယာက္ ကို ႏိုင္ငံေတာ္စရိတ္နဲ႔ ငွားရမ္းေပးရ တယ္။
အမႈစစ္ေဆးစီရင္တဲ့ တရား႐ံုး တစ္ခုမွာ စြပ္စြဲခံရတဲ့တရားခံရယ္၊ စြပ္ စြဲသူ(သာမန္အားျဖင့္တရားလို)ရယ္၊ ႏွစ္ဖက္တင္ျပတဲ့သက္ေသေတြရယ္ ပါ၀င္ရတယ္။
တရားခံဘက္က သူ႕ရဲ႕ေရွ႕ေနက လိုက္ပါေဆာင္ရြက္တယ္။ တရားလို (ရာဇ၀တ္မႈေတြမွာဆိုရင္ ႏိုင္ငံေတာ္)ဘက္က ဥပေဒအရာရွိက လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္တယ္။ တရားသူႀကီးက သက္ေသစစ္ေဆးေပၚေပါက္ခ်က္မ်ား အရ တရားခံအျပစ္ရွိ၊မရွိ ဥပေဒျပ႒ာန္း ခ်က္မ်ားအရ စီရင္ဆံုးျဖတ္တယ္။ ျပစ္ဒဏ္ေပးတာ မ်ားတယ္၊ နစ္နာ တယ္လို႔ တရားခံကယူဆရင္ အထက္ တရား႐ံုးကို အယူခံတက္ေရာက္ခြင့္ ရွိတယ္။ တရားခံကို ျပစ္မႈမထင္ရွား လို႔ လႊတ္္လိုက္တဲ့အခါ၊ သို့မဟုတ္- ျပစ္ဒဏ္ေပးတာ နည္းတယ္လို႔ ယူဆ တဲ့အခါ၊တရားလို(ဥပေဒအရာရွိ)ဘက္ က အထက္႐ံုးကို အယူခံမႈ/ျပင္ဆင္မႈ တက္ေရာက္ခြင့္ရွိတယ္။
အထက္႐ံုးေရာက္တဲ့အခါ ေအာက္ တရား႐ံုးရဲ႕ စီရင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ မွား ယြင္းေၾကာင္း၊ မွန္ကန္ မွ်တမႈမရွိ ေၾကာင္း၊ ဥပေဒနဲ႔မညီညြတ္ေၾကာင္း တရား၀င္/နည္းလမ္းတက် ေလွ်ာက္ လဲခြင့္ရွိတယ္။ အေရးဆိုခြင့္ရွိတယ္။
အဲဒါ အတည္ျဖစ္ဆဲ ဥပေဒျပ႒ာန္း ခ်က္ေတြအရ ေယဘုယ်က်င့္သံုးေန တဲ့ တရားစီရင္မႈျဖစ္စဥ္ပါပဲ။
တရားစီရင္ေရးဇာတ္ခံုမွာ ပါ၀င္ ၾကရတဲ့ ရဲအရာရွိ၊ ဥပေဒအရာရွိ၊ ေရွ႕ ေနေရွ႕ရပ္၊ တရားသူႀကီး စသူတို႔ အားလံုးဟာ သူတို႔ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ ရမယ့္ လုပ္ငန္းတာ၀န္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တတ္ေျမာက္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ ပညာရပ္ ေတြကို ဆည္းပူးခဲ့တဲ့သူေတြခ်ည္းပါ ပဲ။ ေလ့က်င့္ထားတဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ထိုက္တန္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိလို႔ ခန္႔ ထားခဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။
သူတို႔တာ၀န္ ဘာလဲဆိုတာ သူ တို႔ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ဘာလုပ္ ရမလဲဆိုတာ သူတို႔ ေကာင္းေကာင္း သိတယ္။ ဘာမလုပ္ရဘူးဆိုတာလည္း သူတို႔ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ သူ တို႔ ဘယ္ေနရာအထိေရာက္ေအာင္ သြားခြင့္ရွိတယ္၊ ဘယ္ေနရာကိုေရာက္ ရင္ ရပ္ရမယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္း နားလည္တယ္။
အဲဒီလိုလူေတြပါ၀င္တဲ့ တရားစီ ရင္ေရးဆိုတာကို တစ္ေယာက္ေယာက္ က ကာကြယ္ေပးဖို႔၊ ခုခံေပးဖို႔၊ လိုအပ္ မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္မထင္ျမင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မယူဆပါဘူး။ ဘယ္သူ႕ အကာအကြယ္ကိုမွ ရယူဖို႔မလိုပါဘူး။
သို႔ေပတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္က တရား စီရင္ေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါး ေလးေတြ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆ ခ်က္ေတြကို ေဟာတစ္ပုဒ္၊ ေဟာတစ္ ပုဒ္ဆိုသလို အေတာ္မ်ားမ်ားေရးျဖစ္ ခဲ့ပါၿပီ။ ၀န္ခံရမယ္ဆိုရင္ ေရးရတာ အေတာ္ၿငီးေငြ႕ေနပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ ေရးစရာအေၾကာင္းအရာ ေတြက ရွိေနေသးတယ္။ အသစ္အ သစ္ေတြလည္း ေပၚေပါက္ေနေသး တယ္။ ပြင့္လင္းျမင္သာရွိလာတယ္- ဆိုတဲ့ ခုလိုအခါမ်ဳိးမွာ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ အၿပဳိင္းအ႐ိုင္း ေပၚလာ တာကို စာေရးဆရာတစ္ေယာက္အ ေနနဲ႔ ေက်နပ္အားရမိတာအမွန္ပါ။
ဘိန္းခ်လို႔ရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သစ္ေမွာင္ခို ေက်ာက္ေမွာင္ခိုလုပ္လို႔ ရလာတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခ်ဲဒိုင္-ေဘာလံုးဒိုင္ လုပ္လို႔ရလာတဲ့ပိုက္ဆံ နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေျပာရရင္-မေတာ္မတရား ရွာေဖြရရွိလာတဲ့ အစီးအပြားနဲ႔ပဲျဖစ္ ျဖစ္၊ ေခၽြးႏွဲစာေလးေတြကို ႐ိုး႐ိုး သားသား ျခစ္ကုတ္စုေဆာင္းရရွိလာ တဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သတင္းစာ/ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀ခြင့္ရလို႔ စာနယ္ဇင္း မီဒီယာရယ္လို႔ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္လည္း စာေရးတဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေက် နပ္ရမွာပါပဲ။ လက္နက္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေတာင္ လဲခဲ့ေသးတာပဲ။
သို႔ေသာ္၊ အဲဒီလိုလူႀကီးမင္းေတြ က ဥပေဒအရ စနစ္တက်ဖြဲ႕စည္းထား တဲ့ ဌာနအဖြဲ႕အစည္းေတြကို၊ သို့မ ဟုတ္- သက္ဆုိင္တဲ့ဘာသာရပ္၊ လုပ္ ငန္းတာ၀န္အလိုက္ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ေလ့က်င့္ဆည္းပူးထားတဲ့ သူေတြကို စာနယ္ဇင္း မီဒီယာအေနနဲ႔ ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပတဲ့အခါ နည္းလမ္းက်နတာ ေတြ႕ရသလို၊ နည္းလမ္းမက်နတာေတြ ကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ အမွန္ကို ေ၀ ဖန္ေထာက္ျပႏိုင္တာေတြ႕ရသလို လမ္းေဘးက lay man ေတြလို ေရးမိ ေရးရာ၊ ေျပာမိေျပာရာ၊ ေလာဘ-အာ ဃာတ မကင္းစင္သူေတြက တက္ ေထာင္ေမာင္းနင္း ေရးခ်င္တိုင္းေရး ေနတာေတြလည္း ဖတ္ရတယ္။ (အဲ ဒါမ်ဳိးကိုမွသေဘာက်တဲ့ လူၿပိန္းေတြ ရွိေနတာလည္း သိပါတယ္)
နားမလည္တဲ့ လူၿပိန္းေတြက လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၾကေပမဲ့ ေသ ခ်ာနားလည္တဲ့သူေတြက စိတ္မခ်မ္း သာၾကဘူး။ ဘယ္သူကေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လိုေရးလိုက္ျပန္ၿပီ။ ဘယ္သူက ဘယ္လို လက္လြတ္စပယ္ေျပာလိုက္ တာကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕ၿပီး ေရးျပန္ျပီ၊ နားမ လည္ပါးမလည္နဲ႔ ေျပာေန၊ ေရးေန တာေတြကို ဒီတိုင္း ၾကည့္ေနဦးမွာ လား-တဲ့။ ျပန္ေရးမွျဖစ္မွာေပါ့-တဲ့။ တစ္ပုဒ္ႏွစ္ပုဒ္ ေရးၿပီးရင္၊ ဒါေတြမေရး ခ်င္၊ မေရးေတာ့ဘူး-ေတြးခဲ့ေပမဲ့ ထန္းတက္လက္မွတ္ရတဲ့ ထန္းသမား လိုပဲ။ ဆရာေမာင္စြမ္းရည္က ““ၿမဳိ႕ ေပၚမွာေသာင္တင္၊ ကေလာင္မင္အက္ ဆစ္စြက္၊ ဟိုပက္ဒီေကာ္၊ တစ္ေန႔ ေသာ္ပိုင္ႏိုးႏိုင္ႏိုးနဲ႔၊ ေ၀ဖန္ေရးက်ားဆိုး ကို၊ အားႀကဳိးမာန္ခဲ၊ အၿမီးကိုဆြဲမိေပါ့”” ကဗ်ာထဲေရးတဲ့အတိုင္း က်ားဆိုးရဲ႕ အျမီးဆြဲမိတာနဲ႔ တူေနျပီ။
ဘယ္ႏွပုဒ္ပဲေရးေရး၊ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား၊ ဘယ္ေလာက္ရွည္ရွည္ေ၀း ေ၀းပဲေရးေရး။ ကၽြန္ေတာ္ဦးတည္ခဲ့ တာ၊ ရည္ရြယ္ခဲ့တာ တစ္ခုတည္းပါပဲ။ independent of judiciary ပါ။ လြတ္လပ္တဲ့တရားစီရင္မႈပါ။ အမွီအ ခိုကင္းတဲ့ တရားစီရင္ေရးပါ။
တရားစီရင္မႈ ေဆာင္ရြက္ေနသူ ေတြကို္ သူေတာ္ေကာင္း သူျမတ္ ေလာင္းေတြ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အာ မခံခ်က္ေပးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျခာက္ျပစ္ကင္း သဲလဲစင္ေတြ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေထာက္ခံစာေရး ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ဟာ ခင္ ဗ်ားတို႔လိုပဲ ခင္ဗ်ားတို႔ျဖတ္သန္းေန တဲ့ေခတ္ကို ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔အတူတကြ ျဖတ္သန္းေနတဲ့ သူေတြပါ။ သူတို႔ဟာ ခင္ဗ်ားတို႔ေလာက္ပဲ ေကာင္းႏိုင္လိမ့္ မယ္-ထင္ပါတယ္။
လြတ္လပ္ျပီး အမွီအခိုကင္းတဲ့ တရားစီရင္မႈ-ဆိုတာ တတ္ေျမာက္ ကၽြမ္းက်င္ၿပီး ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားေတြ၊ ျပည့္၀ရင့္ က်က္တဲ့့ ပညာရွင္ေတြ၊ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးသူ၊ အေတြ႕အႀကံဳရင့္သန္သူေတြ က ေရွ႕ေနာက္ဆင္ျခင္ျပီး သေဘာ ထားႀကီးစြာနဲ႔ encourage လုပ္ေပးရ တာမ်ဳိး၊ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပရတာမ်ဳိးပါ။
ေလာဘ၊ အာဃာတမကင္းစင္ သူ၊ ဉာဏ္ပညာနည္းသူ၊ တရားစီရင္ မႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး နကန္းတစ္လံုးမွ နား မလည္သူေတြက ကိုယ့္စိတ္နဲ႔မေတြ႕ တိုင္း၊ ကိုယ့္အလိုဆႏၵနဲ႔ မကိုက္ညီ တိုင္း၊ မ်က္မျမင္ဆင္စမ္းသလို၊ ဂ်ပိုး သူခိုးေတြကိုေျပာသလို၊ လက္လြတ္ စပယ္ေျပာၿပီး ခ်ဳိးဖဲ့ႏွိပ္ကြပ္ေနရတာ မ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္အႏိုင္ရေစခ်င္ တဲ့သူကို အႏိုင္ရရွိေရးအတြက္ ခ်ဳိးဖဲ့ ႏွိပ္ကြပ္ေနတာ၊ တိုင္စာနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ တာ၊ တစ္နည္းနည္း ဖိအားေပးတာ ဟာ လြတ္လပ္ၿပီး အမွီအခိုကင္းတဲ့ တရားစီရင္ေရးကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးေနတာပါပဲ။ တရားဥပေဒစိုးမိုး ေရးကို အဖ်က္အေမွာင့္ လုပ္ေနတာ ပါပဲ။
ဒီစာမူကို အဆံုးမသတ္မီ ၀မ္းသာ စရာသတင္းတစ္ခု ဖတ္ရပါတယ္။
မၾကာေသးခင္က အုတ္ေအာ္ ေသာင္းတင္းလုပ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေထာက္ မိန္းကေလးရဲ႕အမႈ၊ ျပစ္ဒဏ္တိုးျမႇင့္ ေပးဖို႔အတြက္ တရားလိုေရွ႕ေန မိန္း ကေလးဘက္က ျပင္ဆင္မႈတင္သြင္း ခဲ့တာမွာ ကယားျပည္နယ္ တရား လႊတ္ေတာ္က လက္ခံၾကားနာျခင္းမ ျပဳဘဲ ပယ္ခ်လိုက္တယ္ဆိုတဲ့သတင္း ပါ။ တကယ္က “ပယ္ခ်”တာမဟုတ္ ပါဘူး။ (summary dismiss) ““အ က်ဥ္းနည္းပလပ္””လိုက္တာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ““လက္ခံေဆာင္ရြက္ဖို႔ အ ေၾကာင္းမေပၚေပါက္တဲ့အတြက္ အမႈ ပ လပ္လိုက္တာျဖစ္တယ္”” ဆိုတာကို လည္း တရားလႊတ္ေတာ္တရားသူႀကီး ဦးတင္ေဌးကေျပာပါသတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိပါတယ္။
အကယ္၍မ်ား သူမ,တင္သြင္းတဲ့ ျပင္ဆင္မႈ၊ အဲသလိုပလပ္လိုက္တာ ကို ေရွ႕ေနမိန္းကေလးဘက္က မေက် နပ္ဘူးဆိုပါေတာ့။ အဲသလို မေက်နပ္ တဲ့အတြက္ မီဒီယာစာမ်က္ႏွာတစ္ခု ကေန ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့မယ္ ဆိုပါေတာ့။
““ကယားျပည္နယ္ တရားလႊတ္ ေတာ္သည္ ၎တင္သြင္းသည့္ ျပင္ ဆင္မႈကို မတရားသျဖင့္ စီရင္ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ တရားသူႀကီးသည္ အဂတိလိုက္စား၍ စီရင္ဆံုးျဖတ္ခဲ့ျခင္း ရွိမရွိ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ တရားစီရင္ ေရး အာဏာပိုင္မ်ားက ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ခဲ့ျခင္းရွိမရွိ၊ ႏိုင္ငံေတာ္အ ႀကီးအကဲမ်ားအေနျဖင့္ စံုစမ္းစစ္ေဆး ေရးအဖြဲ႕ ဖြဲ႕၍ ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္ပါ ေၾကာင္း၊ ေရွ႕ေနတစ္ဦး၏ မိမိေနအိမ္ အတြင္း လြတ္လပ္စြာေနထိုင္မႈကို ထိ ခိုက္ပါေၾကာင္း၊ လူ႕အခြင့္အေရးကို ထိပါးက်ဴးေက်ာ္ရာေရာက္ပါေၾကာင္း၊ ေရွ႕ေနကြန္ရက္ႏွင့္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္း မ်ားအေနျဖင့္လည္း ၀ိုင္း၀န္းပူးေပါင္း ပါ၀င္ၾကပါရန္ တိုက္တြန္းပါေၾကာင္း၊ ျပင္းထန္စြာကန္႔ကြက္ပါေၾကာင္း”” အစရွိတဲ့ ေၾကညာခ်က္မ်ဳိးကို ထုတ္ ျပန္ခဲ့မယ္ဆိုပါေတာ့။ အဖြဲ႕အစည္း တခ်ဳိ႕မွာ မသိႏိုးနား ႏိုးၾကားေနတဲ့သူ အခ်ဳိ႕ကလည္း ဓာတ္တိုင္ ႏွစ္တိုင္ ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ ခဲ့မယ္ဆိုပါေတာ့။
အဲဒါဆို ႏွစ္ဖက္ဆိုင္ၿပဳိင္တဲ့အမႈ မွာ လြတ္လပ္စြာစီရင္ရမယ့္ တရားစီ ရင္မႈကို ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ရာ ေရာက္ ပါမယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ၃၁-၁၂-၂၀၁၃ ရက္ေန႔မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ႐ံုးက ထုတ္ျပန္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ လြတ္ၿငိမ္းခြင့္အမိန္႔ကို တရားလႊတ္ ေတာ္က ထည့္သြင္းစဥ္းစားခဲ့ဟန္တူ ပါတယ္။
ျပစ္ဒဏ္လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ျပဳတဲ့အမိန္႔ မွာ သတင္းေထာက္မိန္းကေလးက်ဴး လြန္ (တယ္ဆိုၿပီး) အျပစ္ေပးခံရတဲ့ ျပစ္မႈေတြ အက်ဳံးမ၀င္တဲ့အတြက္ ျပစ္ ဒဏ္ရဲ႕ေလးပံုတစ္ပံုေလ်ာ့နည္းက်ခံ ေစတဲ့ သာမန္အခြင့္အေရးကိုသာ ခံ စားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေပတဲ့၊ ေမာင္စိုး သိန္းပါ-၅ ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာ ႏိုင္ငံအမႈ(၁၉၇၂၊မတစ၊၁၅)မွာ““ေတာ္ လွန္ေရးေကာင္စီဥကၠ႒က အမိန္႔အ မွတ္-၈၇/၁၉၇၁ ကို ထုတ္ျပန္၍ ယင္း အမိန္႔မတိုင္မီက က်ခံေနရေသာ ရာဇ ၀တ္ျပစ္ဒဏ္မ်ားကို သံုးပံုတစ္ပံုေလွ်ာ့ ေပးခဲ့သည္။ ေလွ်ာ့ေပးၿပီး ျပစ္ဒဏ္ ကို တရား႐ံုးက တိုးျမႇင့္ျခင္းမျပဳႏိုင္၊ တိုးျမႇင့္ေပးျခင္းမျပဳအပ္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာျဖင့္ထုတ္ျပန္ေသာ အမိန္႔ျဖစ္ ၍ တရားဥပေဒ အာနိသင္ေဆာင္ သည္”” ဆိုၿပီး စီရင္ထံုးျပဳပါတယ္။ အဲဒီစီရင္ထံုးကို ေဒၚတင္တင္ေအာင္ ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံ ေတာ္အမႈ (၂၀၁၁၊မတစ၊၃၉)နဲ႔ ေဒၚ သန္းသန္းႏြဲ႕ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ပါ ၂ အမႈ (၂၀၁၂၊ မတစ၊၅၉)ေတြမွာ လိုက္နာခဲ့ပါတယ္။ ျပစ္ဒဏ္တုိးျမႇင့္ဖုိ႔ မေလ်ာ္ကန္တာ ေၾကာင့္ ျပင္ဆင္မႈကုိ အက်ဥ္းနည္း ပလပ္ခဲ့တာ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ တရားဥပေဒကလွပါတယ္။ မိႈခ်ဳိးမွ်စ္ ခ်ဳိးေျပာသူေတြက နားမလည္ႏိုင္တာ ပါ။ မေစာင့္စည္းႏိုင္တာပါ။
တရားစီရင္မႈကို လူအုပ္နဲ႔ဖိအား ေပးတာ(ဆုိရင္) မွားယြင္းပါတယ္။ the rule of law and not of men.
ဆိုကေရးတီးကို အဆိပ္ခြက္ေပး ၿပီး ေသဒဏ္က်ခံေစခဲ့တာဟာ Learned Judge ဆိုတဲ့ ပညာရွိတရားသူ ႀကီးတစ္ဦးက ခ်မွတ္တဲ့ စီရင္ခ်က္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဉာဏ္ပညာအေျမာ္အ ျမင္ႏံု႔နဲ႔တဲ့သူေတြ ခ်မွတ္တဲ့ စီရင္ခ်က္ ပါ။ လူမ်ားတရားႏိုင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။
The Ladies News Journal
